Stories in Unbroken Virgin Realities

I think I’m a good person:

Because I love everyone and express my love in all the way
Because I know where to stop or where I shouldn’t stop
Because even though my pride comes first, I have my family and friends right bellow!
Because I’m trying hard not to make bad thoughts about anyone
Because I care about my appearance and health
Because I respect other people
Because I can see the differences between people’s lives, hearts and minds
Because I care that you will be alright no matter what
Because I m willing to give you everything you want just to make you happy
Because I do things to show you how much I care
Because I believe in ‘what you give is what you’ll get in return!’
Because I would never ask anything in return
Because I blame myself for all the mistakes that happen around me
Because I have even more to give you and I’m just waiting for you to accept them, even if you are keep letting me down

Because I have never felt anything similar ever before!

[...]

I know I’m a bad person:

Because I have enemies
Because I can’t let go of things easily
Because I leave love life at the very end of my priorities!
Because I always make at least one bad thought a day!
Because I eat Junk at times!
Because I judge other people
Because sometimes I can’t accept anything odd!
Because I am faking that I am happy so you will not see me sad
Because my feelings took over my mind!
Because I’m becoming obsessive when it comes YOU
Because ‘What goes around comes around in a bad way’
Because I am waiting something in return in the end of all this!!!
Because I hurt myself (body and soul) for all the mistakes that happen around me every single day
Because I have internal tears every time I think of you

Because I have never felt anything similar ever before!

I’m a fucked up person with a fucked up mind, living a fucked up life!

Have a good weekend!

”I miss you, body and soul, so strong that it takes my breath away. I breathe you into my heart and pray for the strength to stand today. Cause I love you, whether it’s wrong or right, and though I cant be with you tonight, my heart is by your side.. I don’t want to run away but I cant take it, I don’t understand. If Im not made for you then why does my heart tell me that I am”

Απλά προσπαθείς να τ’αποφεύγεις όσο μπορείς! Δεν κάνεις άλλα βήματα μπροστά. Όχι μαζί. Ούτε με νέα πρόσωπα. Γιατί σε κρατά πίσω. Γιατί έβαλες το μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σας! Γιατί (ίσως) να σε τύφλωσε! Συντροφέυεις όπως όπως την απομόνοση σου, τις σκέψεις σου, για να μήν σκέφτεσαι. Αλλά εμφανίζεται πάντα λίγο πριν σβήσει! Για να σου υπενθυμίσει πως είναι εκεί. Όπως και τώρα! Που γράφω για σένα πάλι με θωλό μυαλό. Γιατί όταν μένεις στη μοναξιά σου έρχεται πάντα. Γιατί ψάχνεις και ας είναι εκεί. Όμως εσυ τον θέλεις εδώ. Για σένα!
Δεν ήσουν ποτέ έτσι. Ζούσες πάντα πιο ήρεμα! Πιο τυπικά σε ρουτίνα. Ζείς ακόμα. Αντιδραστικά. Ψυχικά ισώς όχι. Γιατί ήταν όλα μια χαρά μέχρι που εμφανίστηκε. Και τώρα απλά φοβάσαι να δεκτείς ό,τι καινούργιο! Ξέρεις… ίσως είναι απλά μπερδεμα του μυαλού… Μπέρδεμα με τη φάση του. Με το τί θέλει τελικά. Γιατί καθόλου δεν ξέρει!
Τότε χαμογελούσες – τώρα προσποιείσαι! Η έντονη παρουσία του σε λόγια, πράξεις, σκέψεις σε κάνουν να κάνεις κακό σε σένα. Και ακολούθως στους πολύ κοντινούς! Ξέσπασμα! Γιατι μετά απο εκέινη τη στιγμή χρειάζεσαι άλλους κοντά! Όχι για υποστήριξη. Ούτε για σημασία! Έχεις απλά την ανάγκη να είσαι κοντά σε ανθρώπους! Ξερείς καλά πως δεν έγινε τίποτα. Ούτε θα γίνει! Γιατί στο είπε έτσι χύμα! Αλλά εσύ κράτησες μόνο όσα σου πούλησε εκείνους τους μήνες! Και τα έχωσες βαθυά μέσα σου για να σε πληγώνουν καθημερινά. Για να σου υπενθυμίζουν το χρόνο που έχασες ενω πίστευες πως κέρδιζες. Πως ετούτη τη φορά πραγματικά πίστευες πως κέρδιζες! Και είναι δύσκολο. Να θές, να δίνεις και να μένεις εκεί. (Inconsolable?) – Χωρίς υποστήριξη. Γιατί ο κόσμος έχει γίνει πολύ σκληρός για να σκεφτεί εσένα. Και με το δίκιο του. Έχει δικα του σημαντικά να ασχοληθεί. Αγνόα τις δήθεν συμβουλές. Ότι και αν δεν έγινε, εσύ το έζησες με το δικό σου τρόπο. Και ακόμα ελπίζεις.. το ξέρω. Γιατί όσο και αν σε πλήγωσε ακόμη το θές! Μήν ακούς κανένα που ίσως άθελα να σε πληγώνει. Μόνο εσύ μπορείς να το σβήσεις! Μόνο εσύ αν πάρεις την απόφαση. Όσο σκληρή και αν είναι. Όσο και αν πονέσει. Μήν ακούς τι σου λέει η καρδία! Άκου τι σου λέει η πραγματικότητα!

Let go. Why do you cling to pain? There is nothing you can do about the wrongs of yesterday. It is not yours to judge. Why hold on to the very thing which keeps you from hope and love?
Leo Buscaglia

κάτι extra

‘Eχω ετοιμάσει ενα ειδικό playlist, ξάπλωσα στο κρεβάτι, έσβησα το φώς… και παίζει ξανά και ξανά! Δεν θέλω να πω πως νιώθω απόψε. Ούτε που ξέρω. Είμαι απλά απομακρυσμένος! Ίσως κάτι να έγινε. ‘H κάτι να έφτιαξα στο μυαλό μου πάλι. Κάτι που με προβληματίζει; Γιατί πάντα νιώθω έτσι όταν νιώσω πως είμαι μόνος. Είμαι στ’ αλήθεια μόνος; Μήπως ζητάω κάτι παραπάνω απο όσα έχω; Πολλές φορές σκέφτομαι εγωιστικά! Γιατί όμως; Μένω στην απ’έξω! Όχι… απλά το νομίζω; Ο κόσμος έχει ηδη αρκετά προβλήματα για να ασχοληθεί και με τα δικά μου! Μα δέν ζήτησα ποτέ κάτι τέτοιο. Απο κανένα κόσμο! Ζήτησα μόνο λίγη κατανόηση. Απο συγκεκριμένα άτομα. Ίσως και λίγη συντροφιά!

Καλό βράδυ!

Calling the Lapsѐd Soul*

Σήμερα χάρηκα που σε είδα να μπαίνεις σε ένα λογικό δρόμο. Γιατί κατάλαβες, ας πούμε κάποια βασικά!

Στεναχωριέμαι όμως που κάπου κάπου το χάνεις και δεν αντιδράς σωστά.

Ευχαριστήθηκα πολύ με το πρόγραμμα που άρχισες για το placement! You as a primary teacher! How Cool Is That!? Μακάρι όλα να σου πάν ρόδινα!

Πλήττω με τα συναισθήματα σου! Τα ποιά; Ακριβώς! Πλήττω να μήν έχεις συναισθήματα για τίποτα! Θα μου πείς, και με το δίκαιο σου.. αλλά φτάνει!

Χαμογέλασα με εκείνο το παραμύθι που ζείς! Μήν βιάζεσαι να το τελειώσεις όμως! Παίξε με τις εικόνες και μετά με την ιστορία!

Παραξενεύτηκα με εκείνο το πρόσωπο! Out of nowhere! Is it the right time really?

Αηδίασα να σε ακούω να μου μιλάς, για άλλη μια φορά, με τόσο πάθος για κάτι τόσο άψυχο! Ψάχνε για περισότερη σημασία στα πράγματα! Ή μάλλον στην πραγματικότητα! (act like tutor G: I’m not an atheist! I’m agnostic and not a materialist!)

Ξαλάφρωσα που είδα αυτόν στο θέμα! Πάλι απ’την αρχή με περισσότερη δουλειά!

Ενοχλήθηκα απο την στάση σου! Μερικές φορές απλά μου την δίνεις!

Ενθουσιάστηκα με αυτή τη μπλούζα που πήρε ενας φίλος και με τα άσπρα παπούτσια σου απο καμβά! Να πάρεις και τα γαλάζια! Καλύτερα θα ‘ναι!

Μόλις θυμήθηκα αυτό το τραγούδι της Nina Simone που το είχα ακούσει προχτές στην ταινία ‘Seven Pounds’ (covered by Muse ♥ )

Κουράστηκα να σε βλέπω να πονάς για κάτι που δεν έζησες!

Χαμογέλα και ζήσε τη ζωή σου βλάκα!

Open your heart.Set your mind at ease.Live your life.And you’ll be free

*William Blake's Introduction of 'Songs of Experiences' The Fallen Soul

Η Τζέσσικα δέν έδινε σημασία γενικά τις τελευταίες μέρες. Δέν ζούσε για κάτι. Δέν περίμενε τίποτα. Κάθε φορά όμως που ερχόταν ένα μήνυμα στο τηλέφωνο, έχανε το κόσμο κάτω απ’τα πόδια της. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ακριβώς το ίδιο συνάισθημα. Πήρε το κινητό στα χέρια και διάβασε το μήνυμα. Ήταν αυτός. ‘Τι κάνεις;’ Δέν απάντησε… Περίμενε λίγο. Δέν ήξερε τι να του πεί. Τελικά αποφάσισε να του μιλήσει. Δίχως να θέλει να του πεί κάτι περισότερο απο είμαι καλα και να σιγουρευτεί πως και αυτός ήταν καλά! Αυτός της ζήτησε να συναντηθούν για ένα περίπατο. Είχε πάει στη πόλη για κάτι που είχε, και της ζήτησε αν θέλει να του κάνει λιγη παρέα. Δέν μπορούσε για πολύ όμως. Είχε κανονίσει για φαγητό το απόγευμα. Αυτή δεν γνώριζε αν έπρεπε να πάει… γιατί δέν θα της έκανε κανένα καλό. Ήθελε όμως. Ήθελε πολύ να τον δεί.

Ετοιμάστηκε σύντομα και αναχώρησε γύρω στις 13:00. Συναντήθηκαν  κάπου κοντά στo Warren Street Station και περπάτησαν μέχρι κάτι κοντινά καφέ. Η συζήτηση είχε αρχίσει με τα τυπικά. Αλλά πάλι έκλινε προς τη συζήτηση της προηγούμενης εβδομάδας. Η Τζέσσικα να ανησυχεί για τη Τζέην. Αυτός να μήν δίνει σίγουρες, καθαρές απαντήσεις. Η Τζέσσικα αποφάσισε να το πάρει πιο χαλαρά τότε… μόνο για εκείνη τη μικρή στιγμή που είχαν ειδωθεί.

Jess:      -So how was Amsterdam?

J:             -Very good… we had a nice time… It was a really short trip…

Jess:      -Yeah I bet! Do you have any photos then?

J:             -Yeah… I got some on my phone…Wanna see?

(Η ευκαιρία που έψαχνε η Τζέσσικα να δεί και τη Τζέην. Γιατί σαν γυναίκα, μέσα της την έτρωε το γεγονός ότι αυτός θέλει μια άλλη. Γιαυτήν ίσως να υπήρχε και ένα μέτρο σύγκρισης. Δέν ήταν μόνο το γεγονός ότι τον έχανε… Αλλά επειδή τον έχανε για κάποια άλλη. Ίσως.)

Jess:      -Yeah sure… Hm… Those are nice…

(αλλά ούτε ίχνος άλλης γυναίκας στις φωτογραφίες)

Μάλλον, θα σκέφτηκε η Τζέσσικα, επίτηδες δεν μου έδειξε φωτογραφίες με αυτή για να μήν πληγωθώ. Όχι πως δεν ήταν πληγωμένη. Απλά ίσως για να μην χαλασει τη στιγμή τους εκεί. Συζήτησαν ακόμη λίγο για το ταξίδι του και διάφορα τριγύρω του, ενώ σιγά σιγά έφτανε η ώρα που θα έφευγε.

Ο Τζον της είχε πεί πως μάλλον θα πήγαινε για φαγητό με τη Τζέην. Αυτή του το ζήτησε. Η Τζέσσικα τον είχε ρωτήσει πολλές φορές εκείνο το βράδυ τι γίνεται μαζί τους. Πού θα τους οδηγήσει αυτό και αν νομίζει πως πρέπει να σταματήσει. Να εξαφανιστεί απ’τη ζωή του. Να τον ξεχάσει, να την ξεχάσει… να βρεί επιτέλους λίγη ηρεμία. Δεν της απάντησε ευθέως. Το άφησε να αιωρείται. Για όλο το βράδυ η Τζέσσικα ήταν στεναχωρημένη. Τον ήθελε τόσο πολύ. Μα αυτός την απομάκρυνε όσο πιο πολύ μπροούσε. Έτσι το έβλεπε. Και ας της είχε ζητήσει να συναντηθούν εκείνο το μεσημέρι.

Καθόλη τη διάρκεια της συνάντησης, η Τζέσσικα όλο θόλωνε το μυαλό της με διάφορα γεγονότα. Όσα έγιναν, όσα έζησαν, όσα πίστευε πως θα ζούσε, το πόσο άσχημα της τα ανάτρεψε η ζωή. Έβλεπε πως όλα την οδηγούσαν σε μια παράνοια. Ίσως και απερίσκεπτες πράξεις. Σαν αυτή που έιχε βάλει στο μυαλό της εκείνη τη στιγμή.

Γύρω στις 17.30 έπρεπε να φύγει. Θα συναντούσε τη Τζέην κάπου εκεί κοντά και θα πήγαιναν για φαγητό μαζί. Δέν φιλήθηκαν αυτή τη φορά. Ούτε έδωσαν τα χέρια. Απλά του είχε πεί αντίο. Σαν να ήταν το τελευταίο. Και έμεινε να την κοιτάει να χάνεται στο πλήθος. Μόνο που καθόλου δεν χάθηκε. Γύρισε πίσω. Χωρίς να τη δεί. Και έμεινε σε μια γωνία να τον κοιτάει. Να τον κοιτάζει λες και δεν θα τον έβλεπε ποτέ ξανα. Αυτός είχε πάρει τον αντίθετο δρόμο προς μια κεντρική πλατεία. Κάπου εκεί σταμάτησε. Άναψε τσιγάρο. Περίμενε λίγο και συνέχισε. Είχε πιάσει βροχή. Το τόσο όμορφο πρωινό δεν τελείωνε όμορφα. Και για τη Τζέσσικα ποτέ κάτι δεν τέλειωνε όμορφα. Εκεί που είχε συνέλθει κάπως, είχε αρχίσει να τα χάνει πάλι. Τον ακολουθούσε μέχρι να φτάσει σ’αυτήν. Μονάχα για να τη δεί. Να δεί πως είναι ευτυχισμένος και να τον αφήσει. Ίσως και για να δεί την άλλη. Να δέι για ποια την είχε απορρίψει.

Αυτός έφτασε σε ένα εστιατόρειο. Μπήκε μέσα και κάθησε. Η Τζέσσικα έμεινε έξω να τον κοιτάει. Ήταν μόνος του. Μάλλον άργησε, σκεφτηκε. Τον παρακολουθούσε να παραγγέλει κρασί. Ένα ποτήρι. Και σιγά σιγά.. να έρχεται το φαγητό. Η Τζέσσικα είχε παρανοήσει. Ήταν εκεί μόνος του. Καθόταν μονος στο εστιατόρειο και έτρωε μόνος του. Δεν τον είχε δει να μιλά στο τηλέφωνο. Ούτε να το χρησιμοποιεί γενικά απ’την ώρα που χωρίστηκαν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αυτός τελείωσε το φαγητό του και έφυγε. Πήρε το πρώτο λεωφορείο και αναχώρησε.

Η Τζέσσικα είχε χαθεί εντελώς. Πήγε στο σπίτι. Έκανε ένα ζεστό αφρόλουτρο, τσάι και ξάπλωσε. Τώρα το μυαλό της είχε πάει αλλού. Τόσο πολύ θέλησε να με ξεφορτωθεί, σκέφτηκε, που αναγκάστηκε να της πεί πως θα έβγαινε με κάποια άλλη για να πάει μόνος για φαγητό; Όχι… κάτι δεν πήγαινε σωστά. Κάτι δεν βγάζει νόημα, άκρη. Κάπου εκεί έιχε αποκοιμηθεί.

Η εβδομάδα που ξεκινούσε για τη Τζέσσικα ήταν αρκετά έντονη με τις υποχρεώσεις του πανεπιστημίου της και με μια δουλειά εκεί που είχε αρχίσει στο πανεπιστήμιο, όχι για τα χρήματα, αλλά για να ασχολείται συνεχώς με κάτι. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένιωθε απαίσια με τα όσα είχαν προηγηθει μαζί του. Άθελα της, τον είχε ακόμη στο μυαλό της! Ήταν πλέον ξεκάθαρο πως θέλει την άλλη. Είχε πιστεί πως δεν θα του ξαναμιλούσε. Μόνο κακό της έκανε. Δέν άντεξε όμως…ήθελε τόσο πολύ  να μάθει τι είχε απογίνει εκείνο το βράδυ που τον ακολούθησε. Λές και οι δυνάμεις κάποιες φορές συνομοτούν στο σύμπαν, ενω ασχολείτω με κάτι στον υπολογιστή της, τον βλέπει να μπαίνει στο chat.  Αυτή δεν χάνει ευκαιρία..

Jess:      -Hey… how are u?

J:             -I’m good thank you.. and you?

Jess:      -Had better times.. thanx.. Had fun the other night?

J:             -Yeah.. It was okay..

Jess:      -Where did you guys go? Any place you should recommend?

J:             -just a restaurant… tho they have that great Italian chicken with pasta.. but Jane don’t eat meat. She is a vegetarian. So we don’t go out for food a lot.

Jess:      -Enjoyed being with her?

J:             -It was just a dinner. Nothing more.

Ποτέ του δεν απαντούσε κάτι θετικό όσο αφορούσε αυτή. Αλλά πάλι προτιμούσε να είναι μαζί της. Αυτό μπέρδευαι περισότερο τη Τζέσσικα. Αλλά τί είχε γίνει εκέινο το βράδυ;  Γιατί ήταν μόνος του; Η Τζέσσικα δεν τολμούσε να τον ρωτήσει. Τουλάχιστον όχι τον ίδιο.. Το προσπέρασε απλά.

Μια απο εκείνες της μέρες, Τετάρτη ήταν, συναντήθηκε μαζί με ένα κοινό γνωστό τους, εκείνο που μίλησε τότε που είχαν πρωτογνωριστεί. Είπαν γρήγορα τα νέα τους, γιατί αυτός δούλευε για το μεταπτυχιακό του και δεν είχε πολύ ελέυθερο χρόνο στη διάθεση του. Η Τζέσσικα του πρότεινε να πάνε για καφέ για να μιλήσουν λίγο μετά απο τόσο καιρό. Αν και λίγο διστακτικός στη αρχή, σκέφτηκε πως να χαλάρωνε λίγο με καλή παρέα, θα του έκανε καλό. Περπάτησαν μέχρι το ποτάμι σε μια καφετέρια που σερβίρει εξερετικό καφέ μόκα! Καθόλη τη διάρκεια του σύντομου περιπάτου, οι κουβέντες περιτριγυρίζονταν γύρω απ΄ τις σπουδές και τα μαθήματα. Όταν έφτασαν εκεί όμως, αυτός ρώτησε πώς τα πάει με το Τζόν. Η Τζέσσικα αμέσως έδειξε το πόσο πειραγμένη ήταν με το θέμα αυτό. Του έιχε πει απλά ένα ‘όχι και πολύ καλα.’ Ο δέυερος δε, θέλησε να μάθει λεπτομέριες και αν μπορεί να βοηθήσει κάπως.  Του είχε πει τα πάντα. Του είχε εμπιστοσύνη. Όταν ανάφερε όμως το όνομα Τζέην, αυτός αμέσως της σταμάτησε.

:               -Don’t you know about Jane..?

Jess:      -Know what..? (ρώτησε όλο περιέργεια…)

:               -Well.. I didn’t know that you didn’t know about it… Is that thing about John…

Ο τόνος της φωνής του άρχισε να μειώνεται..

Jess:      -Tell me.. what is it..?? (ενώ τα μάτια της είχαν αρχίσει να βουρκώνουν..)

:               -Well… I guess no one told you about it… Please listen… John is a really nice guy…Honestly… When he met you.. we all hoped that you will do that change he needed.. And you did… at the beginning… as far as I know you guys were having a really good time…

Jess:      -What does that have to do with Jane then?

:               -Did he ever tell you anything about her?

Jess:      -Well… he told me that they are dating for the last few months… how she looks… and that they go out a lot lately…

:               -UUhh.. Well, here it is…  … Jane was Johns Girlfriend 2 years ago.. When they both came to London.. They were together for 5 months. (Η Τζέσσικα, άκουε με έκπληξη αλλα και απορία τα όσα της έλεγε ο φίλος της…)A night after leaving her job.. She.. …
It was late at night and…    She…     She got murdered….(Η έκφραση στο πρόσωπο της Τζέσσικα ήταν απλά απερίγραπτη.. δεν περίμενε να ακούσει οτιδήποτε παρόμοιο.. Δεν μίλησε όμως και άφησε το φίλο της να τελειώσει)

She got  stabbed by someone next to a bus station.. He got arrested.. But John.. He suffered a lot.. Cos he was in love with her.. REALLY in love with her.. She was perfect for him. They were perfect together..The first few months was not good at all.. As far as i know from his sister.. He had some therapy too.. A year later, the doctor said that he is ok and sort of getting over his loss.. his love.. But sometimes… He remembers her.. He has the illusion that she is with him.. That they still go out… That they are still together.. He didn’t had a relationship before you..since then… He was sane when you met tho.. We all thought that this.. you.. it will help him be better… But after this… he can’t forget her.. he can’t move on… and none of us dare to tell him the truth.. He refuses to see reality..

Η Τζέσσικα δεν μιλούσε…  απλά καθόταν με το τσιγάρο στο χέρι και άκουε τα όσα τις έλεγε ο φίλος της.. Της είχε εξηγήσει τα πάντα για τη ζωή του. Πράγματα που ίσως αν ήξερε πρίν, να τον βοηθούσε..Αυτός σηκώθηκε και κάθησε δίπλα της.. την έβαλε στη αγκαλιά του και της ζήτησε συγνώμη. Η Τζέσσικα ξέσπασε σε κλαματα. Τόσους μήνες απλά περίμενε μια λύση. Έψαχνε απαντήσεις σε αυτόν και στον εαυτό της. Ενω μπορούσε απλά να τον βοηθήσει. Τί μπορούσε να κάνει τώρα; Να του πεί την αλήθεια και ίσως με αυτό να τον κερδίσει; Ή να τον αφήσει να ζεί σε αυτό τον ψέυτικο κόσμο που του έδινε τόση χαρα! Σε αυτή την ουτοπία που τον έκανε τόσο ευτυχισμένο.. Για τα όσα προηγήθηκαν δεν μπορούσε πλέον να κατηγορεί το Τζόν για την αντίδραση του…  Για το πώς της φέρθηκε και το πόσα της είπε… Έφυγε για το σπίτι της χωρίς να θέλει να δεί κανένα.. και τότε αποφάσισε πως δεν μπορούσε να του στερήσει αυτή τη χαρά!

Σήμερα, Σάββατο… 14 Φλεβάρη. Η Τζέσσικα ακόμη σοκαρισμένη απο όσα είχε ακούσει 3 μέρες πρίν, κάθετε και πάλι στην αγαπημένη της πολυθρόνα. Κοντά στο πίσω παράθυρο και αγναντέυει το κήπο. Απολαμβάνει τον καθημερινό πρωινό καφέ της και απλα σκέφτεται. Το μυαλό της είναι ακόμη θολό. Γιατί μπορούσε να κάνει τόσα πράγματα γι αυτόν. Τόσα πολλά για να τον βοηθήσει. Και το μόνο που έκανε ήταν να περιμένει.

Πέρνει το κινητό στα χέρια και του γράφει μήνυμα. Δέν είχαν μιλήσει απο εκέινο το πρωινό της Δευτέρας. Έγραψε 5-6 φορές κάποια πράγματα αλλά συνεχώς τα διέγραφε. Και συνέχιζε έτσι για ακόμη λίγο μέχρι που το άφησε να γλιστρίσει στο πάτωμα.

Έμεινε να το κοιτάει για λιγη ώρα.

Σηκώθηκε… πήρε το τηλέφωνο και γράφει.

‘I’m sorry…’

Τέλος!

Ο δείκτης στο μεγάλο ρολόι στο Waterloo station είχε πάει 16:00 και η Τζέσσικα ακόμη περίμενε. Η συνάντηση ήταν στις 15:00. Κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους, της είχε πεί, και το λεωφορίο είχε καθυστερήσει αρκετά. Μιλούσαν διαρκώς στα μηνύματα μέχρι την ώρα της συνάντησης.

Εκείνη τη Κυριακή η Τζέσσικα είχε ξυπνήσει πολύ πρωί. Ήθελε να είναι τέλεια για τον Τζόν μετά απο τόσο καιρό. Έκανε ένα ζεστό αφρόλουτρο με αιθέρια έλαια και ειδικές κρέμες σώματος, έφτιαξε τα μαλλιά απλά και έβαψε ένα διάφανο χρώμα τα νύχια της, στολίστηκε, βάφτηκε διακριτικά και πήγε. Κάπου εκεί μπροστά στο μεγάλο ρολόι είχαν συναντηθεί. Αυτός με ένα απλό τζήν, δερμάτινο μάυρο σακάκι και τσιγάρο στο στόμα έτοιμο να πάρει φωτιά. Χαιρετιστηκαν απλά με ένα σταυρωτό φιλί και βγήκαν στο δρόμο όπου και πήραν το λεωφορίο για την απέναντι όχθη του ποταμού. Κατέβηκαν σε μια πολύ γκλαμουράτη περιοχή και κάθησαν σε ένα μπαράκι για ποτό.

Η σύζητηση είχε αρχίσει με προτάσεις του τύπου, μου έλειψες και λοιπά συναφή. Στα πολλά πολλά δικά τους, για το πώς πέρασαν και τί έκαναν στις γιορτές είχαν αλλάξει είδη δύο-τρία μπαράκια. Σε εκείνο το τελευταίο η Τζέσσικα δεν συγκρατήθηκε και ρώτησε.

Jess:      – How is Jane?

J:             -She is OKAY….

Jess:      -Are you guys still together?

J:             -Em… quite yeah.. (ενώ το βλέμα του είχε μεταφερθέι αλλού)

Η Τζέσσικα ήταν ενοχλημένη απ’τη στάση του. Προφανός ο Τζόν δέν είχε άμεσο σκοπό να τερματίσει τη σχέση του με τη Τζέην και το είχε περάσει αυτό στη Τζέσσικα με την όλο και πιό απόμακρη στάση του. Εν τω μεταξύ η Τζέσσικα όλο και μπερδευόταν, ειδικά όταν τον ρώτησε άν του αρέσει. Η απάντηση του, ‘αν δεν μ’άρεσες, δεν θα ήμουν εδώ,’ δέν ήταν και πολύ σίγουρη. Η Τζέσσικα δέν μιλούσε και έδειχνε να έχει ενοχληθεί ακόμη πιο πολύ. Την είχε μάλιστα ρωτήσει αν θα χώριζε κάποιον στα  γεννέθλια του. Γιατί καπού κοντά σε αυτές της μέρες ήταν τα γεννέθλια της Τζέην. Αυτή του ‘χε πεί πως θα το έκανε πίο πρίν. Γιατί μετά θα μπερδέυονταν πιό πολύ τα πράγματα. Δέν είχε αναφέρει τίποτα άλλο. Αυτός άλλαζε συνεχώς το θέμα στρέφοντας το ενδιαφέρον προς τη Τζέσσικα, ενώ αυτή κατέληγε πάντα στη σχέση του με τη Τζέην.

Είχαν τελειώσει και με το τελευταίο ποτό και βγήκαν για περίπατο. Είχαν φτάσει μέχρι τη Leicester Square, και κόιταζαν τις αφίσσες στους κινηματογράφους.

J:             -Would you like to see a movie or something?

Jess:      -Sure, why not… any suggestions?

J:             -I know this really nice movie; I saw the trailer the other day… Slum dog Millionaire.

Jess:      -I don’t mind… whatever you like!

Πήραν εισητήρια, μπήκαν μέσα λίγο πρίν ξεκινήσει η ταινία και κάθησαν στο πίσω μέρος της αίθουσας. Δέν είχε πολύ κόσμο εκέινο το βράδυ της Κυριακής. Καθόλη τη διάρκια της ταινίας, αυτός ήρεμος να παρακολουθεί μια τη ταινία, μια τη Τζέσσικα. Καπου κάπου την ακουμπούσε και λιγο και της χαμογελούσε. Αυτή μαζεμένη στο κάθισμα της, είχε απομακρυνθεί απο κοντά του θέλοντας να του δείξει πόσο στεναχωρημένη ή ίσως και ενοχλημένη ήταν. Δεν παρακολούθησε τη ταινία. Καθόταν μαζεμένη στη γωνιά της και σκεφτόταν όσα της είχε πεί. Όσα της είχε υποσχεθεί εκείνο το προηγούμενο μήνα. Που της έλεγε πόσο πολύ του αρέσει που έιναι πάντα εκέι. Που της έλεγε πως δέν αργούσε η μέρα που θα ξεκαθάριζε τη θέση του για να είναι μαζί. Πως αυτό που ξεκινούσε θα συνεχιζόταν για πολύ. Το πώς είχαν γνωριστεί και το πόσο γρήγορα έδεσε η ‘χημεία’ τους. Τα πόσα πράματα ήθελε να κάνουν μαζί.

Είχε πάει 23:00 και περπατούσαν στη βροχή προς ένα κοντινό σταθμό. Δέν μιλούσαν. Απλά σκέφτονταν. Αυτή στο τράινο και αυτός στο λεωφορίο. Κάπου εκεί χωρίστηκαν.

Δέν άργησε και πολύ το πρώτο μήνυμα στο τηλέφωνο της Τζέσσικας.

‘I had a great time with you, I’m really sorry I made you feel this way. There’re just so many things going on in my mind at the moment… I just need some time to make things clear. And I wanna be fair to you. Let’s take things slowly and see what comes out. Have a good night. J.’

Δέν απάντησε. Ήταν αρκετά μπερδεμένη, ίσως και λίγο πληγωμένη. Ο Τζον καθόλου δίκαιος δεν ήταν. Ούτε μαζί της. Ούτε και με την Τζέην. Που ιδέα δεν είχε η καημένη και η Τζέσσικα ένιωθε άσχημα γι’ αυτό. Γιατί ο ίδιος της είχε πεί πιο παλία πως θα χώριζαν γιατί δεν τα πήγαιναν καλά. Περίμενε όμως. Δεν της άρεσε να πιέζει καταστάσεις.

Την επομένη το πρωί, του έστειλε τις καλημέρες της όπως γινόταν κάθε μέρα. Δέν απάντησε. Αυτό την ξένισε επειδή πάντα έπερνε απάντηση πίσω. Αργά το απόγευμα είχε πάρει επιτέλους το μήνυμα του λέγοντας της πώς είχε πάει στη δουλειά και δέν είχε το τηλέφωνο του.  Αλλά οι απαντήσεις του άρχισαν να γίνονται όλο και πιο αργές. Μέχρι που και πάλι η Τζέσσικα πήρε τη πρωτοβουλία και ρώτησε:

Jess:      -So when am I gonna see you again?

J:             -Em… I don’t know about this week. I’m kinda busy with uni’ and work, I have two bday parties I have to attend and I might go away for a couple of days.

Jess:      -Away? Going to where?

J:             -Amsterdam!

Jess:      -Hm… you never mentioned anything before. Was it planned or all of a sudden?

J:             -Em.. actually I sort of had it planned.

Η Τζέσσικα χαζή δέν ήταν. Ούτε τα παιχνίδια της άρεσαν. Κατάλαβε πως θα πήγαινε εκεί με τη Τζέην. Πληγώθηκε πάρα πολύ απ’τη στάση του, αλλά δέν θέλησε να το δέιξει.

Jess:      -So I guess you are goin with Jane huh?

J:             -Yup

Οι μονολεκτικές απαντήσεις του είχαν κάνει έξαλλη τη Τζέσσικα γιατί κατάλαβε πόσο υποκριτής ήταν. Δέν το έβαζε όμως κάτω. Πίστευε στο ρητό  «Της Πουτάνας, να μήν της κάνεις πουτανιές»

Jess:      -Oh that’s a wonderful gift I guess. You guys make sure to have a lot of fun!

J:             -Don’t exaggerate, we are practically goin there for a day. It’s her birthday afterall.

Jess:      -Still is a great present. You guys have fun, really. Text me when you are back and available! I just want to talk to you! Have a good day! J

Μέχρι και την επόμενη Κυριακή η Τζέσσικα είχε χαθεί. Μιλούσαν πολύ αραιά, πολύ ψυχρά. Η ίδια είχε κλιστεί για λίγο στον εαυτό της και γενικά δεν ένιωθε πολύ καλά. Ακόμη και οι φίλοι τις το είχαν καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά αυτή δεν θέλησε να το συζητήσει. Τα βράδυα δέν  κοιμόταν χωρίς βαλεριάνες. Ήταν διαρκώς αγχωμένη, συγχισμένη, γεμάτη σκέψεις, συναισθήματα και νέυρα! Ήθελε να ξεσπάσει πάνω σε κάτι αλλά δεν μπορούσε. Δέν μπορούσε καν να κλάψει. Ξυπνούσε κάθε πρωί νευριασμένη, πήγαινε στα μαθήματα της με το μυαλό της αλλού, προσπαθούσε να ασχολείται με διάφορα πράγματα για να μήν σκέφτεται αλλά ήταν πάντα εκεί. Πολλές φορές γελούσε. Αλλά μέσα της έκλαιε.

Κάθε βράδυ σκεφτόταν πόσο χάλια είναι η ζωή της που έχασε άλλον ένα. Άλλον ένα μαλάκα που την έκανε να πληγωθεί τόσο πολύ.

[...]

Εκείνο το πρωινό του Σαββάτου ο ήλιος έριχνε τις αχτίδες του μετά απο μέρες βροχής και χιονόπτωσης πάνω απ’το κρύο Λονδίνο. Η Τζέσσικα έπινε το καφέ της πλάι στο μισάνοιχτο παράθυρο και απολάμβανε το τσιγάρο της, ενώ παρακολουθούσε τις πρωινές ειδήσεις. Είχε αρχίσει να νιώθει καλύτερα. Έφευγε απ’το μυαλό της και ίσως η ηλιοφάνεια να της έδινε επιτέλους ένα θετικό mood.

Εκείνη την ήρεμη στιγμή έσπασε ο αδιάκριτος ήχος του μηνύματος που έφτασε στο κινητό της…

Συνεχίζεται.

Η Τζέην ήταν μια κοπελίτσα, όχι και πολύ ωραία, αλλά αρκετά εμφανίσημη. Ήταν γυρω στα 22, με μακριά ξανθά μαλλιά, γύρω στο 1.65. Λεπτή με ωραίο στήθος. Καταγόταν απο χώρα της κεντρικής Ευρώπης, αλλά μεγάλωσε μαζί με το πατέρα της στη χώρα όπου καταγόταν. Η Τζέην σπούδαζε Λονδίνο ενω παράληλα δούλευε ώς ταμίας σε μια υπεραγορά για μερικά έξτρα χρήματα. Δέν ήταν κακός άνθρωπος. Αγαπούσε το κόσμο, και πολλές φορές έπεφτε θύμα άθελα της. Ήταν όμως ευτυχισμένη. Έιχε ότι ζητούσε, το έπαιρνε με την αξία της, και χαιρόταν με τα μικρά της ζωής.

Η Τζέην πολλές φορές στον ελεύθερο της χρόνο περνούσε ώρες μπροστά στον υπολογιστή της με διάφορα παιχνίδια και συνομιλίες. Κάπου εκεί ανακάλυψε μια ιστοσελίδα, κάτι σαν Facebook , αλλά της δικής της χώρας. Γνώριζε κόσμο και αυτό την έκανε χαρούμενη. Στα πολλά πολλά, φίλοι μεταξύ φίλων, έφερναν κοντά κάποια άτομα, μέχρι εκείνο το τέλος του Καλοκαιριού. Εκεί είχε γνωρίσει ένα παιδί και σιγά σιγά δημιουργήθηκε κάτι. Γνωρίστηκαν καλά, και το ένα οδήγησε στο άλλο. Μέχρι που ολοκλήρωσαν.

Τους τελευταίους τέσσερις-πέντε μήνες, η Τζέην διατηρούσε δεσμό με τον Τζόν.

Ο Τζον και η Τζέσσικα μιλούσαν επι καθημερινής βάσεως για ώρες. Άλλοτε στα μηνύματα, στο τηλέφωνο ή ακόμα και στο διαδύχτιο. Ήταν ο ευκολότερος τρόπος επικοινωνίας όσο έλειπαν και οι δυό απ’το Λονδίνο. Κάποιες φορές μιλούσαν ασταμάτητα απ’τις δέκα το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.  Ο Τζόν έδειχνε ξεκάθαρα πόσο πολύ ενδιαφέρεται για την Τζέσσικα, ενώ αυτή πίστευε πως κρατούσε αποστάσεις. Βαθιά μέσα της όμως, αναπτυσόταν ένας δεσμός γι’αυτό το άτομο. Ένας δεσμός που την έκανε να πιστέψει πως βρήκε το άλλο της μισό. ‘Η κάτι παρόμοιο. Είχε γεμίσει ελπίδες και ανυπομονούσε πώς και πώς για να τον συναντήσει.

Σε κάποια συνομιλία τους ο Τζόν είχε αναφέρει πως εκέινο το βράδυ θα έβγαινε με τη φίλη του. Ακολούθησε ο εξής διάλογος.

Jess        – Oh you got a girlfriend? (Σοκαρισμένη και συνάμα μπερδεμένη, απογοητευμένη)

J              – She is not actually a girlfriend…

Jess        – What is she then?

J              – She is just someone I met a while ago.

Jess        – I see…  (Προσπαθόντας να το παίξει cool) So are you dating or something?

J              -Well, sort of… but we argue a lot so I don’t think it’ll lead us anywhere…

Jess        -(με χαμόγελο) Aham… What’s wrong then?

J              -It doesn’t seem to work out. Long story… Besides, I met someone else now (winking emoticon)

Jess        – Ha ha… you are such a joker sometimes… (ή κάτι παρόμοιο)

[...]

Η Τζέσσικα ήταν ήδη απογοητευμένη με το τί έιχε ακούσει. Δέν το έβαζε όμως κάτω γιατί ο Τζόν της άρεσε πολύ!

Οι επόμενες μέρες ακολούθησαν όπως οι προηγούμενες, με μόνη διαφορά ότι η Τζέσσικα συνεχώς αναφερόταν στο τρίτο αυτό άτομο! Ο Τζόν όμως της είχε ξεκαθαρίσει ότι τα πράγματα όπως τα έβλεπε έκλιναν όλα προς αυτή και ότι σύντομα η ιστορία του με την Τζέην θα τελείωνε! Ή Τζέσσικα απλά περίμενε. Αγωνιούσε αλλά θέλησε να περιμένει και να μήν πιέζει καταστάσεις μέχρι να επιστρέψουν και οι δύο στο Λονδίνο. Εν τω μεταξύ, οι συνομιλίες τους γίνονταν όλο και πιο έντονες, σαν να ήταν ζευγάρι για καιρό. Ποτέ της δεν είχε νιώσει παρόμοια και οι δύο τους είχαν δηλώσει πως είναι λές και γνωρίζονται για χρόνια. Ο ίδιος μάλιστα της εξομολογήθηκε πως, δεν θα της έλεγε ότι έχει δεσμό. Αλλά εμφανίστηκε ξαφνικά απο το πουθενά, αναγκαζοντας τον να μήν μπορεί να ξεκολήσει απ’αυτή. Έτσι θεώρησε δίκαιο να το γνωρίζει, γι’αυτό και της το’πε.

Οι μέρες έδειχναν ατελείωτες μέχρι τον Γεννάρη που και οι δύο επέστρεψαν στη βάση τους. Έχοντας κάποιες εκκρεμότητες με τα πανεπιστήμια και οι δύο, η συνάντηση δέν έιχε γίνει μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας.

Μέχρι εκείνη τη Κυριακή!

Συνεχίζεται…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας και βαρεμάρας και ουδεμία σχέση έχει με πραγματικά γεγονότα, ανθρώπους, χαρακτήρες και καταστάσεις!

Ο Τζόν είναι ενα αγόρι 23 ετών. Κατάγεται απο χώρα της κεντρικής Ευρώπης και σπουδάζει σε πανεπιστήμιο του Λονδίνου εδώ και δύο χρόνια. Παράλληλα με τις σπουδές του, δουλεύει και τρεις φορές την εβδομάδα ως υποδοχή σε κάποιο ξενοδοχείο, ενώ μένει σε κακόφημη περιοχή του Λονδίνου. Ο Τζόν, στον ελεύθερο του χρόνο, ασχολείται με το ποδόσφαιρο (Λίβερπουλ), το τέννις, τους υπολογιστές, το χόρτο, και όταν έχει ώρα, εξόδοι στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Ο Τζόν έχει ύψος 1.75εκ, είναι περίπου 70κιλά, γυμνασμένος με ωραίο σώμα. Έχει κοντά, ανοιχτά καστανά μαλλία, καφέ μάτια και λευκό δέρμα. Στον Τζόν αρέσει το καλό φαγητό, οι ταινίες και οι περιπάτοι όταν ο καιρός το επιβάλει.

Η Τζέσσικα, είναι 22 ετών. Κατάγεται απο χώρα Νοτιο-Ανατολικά της Ευρώπης με έντονα Μεσσογειακά χαρακτηριστικά. Σπουδάζει σε Πανεπιστήμιο του Λονδίνου εδώ και τρία χρόνια. Δέν δουλεύει, και μένει σε μια αρκετά καλή περιοχή. Στον ελεύθερο της χρόνο, πάει γυμναστήριο, ζωγραφίζει και βγαίνει με τη παρέα της για καφέ ή για ποτό. Η Τζέσσικα καλοπερνά. Έχει ύψος 1.69εκ, είναι 58κιλά, λεπτή με ωραία πόδια. Έχει σχετικά κοντό, μάυρο μαλλί, με μεγάλα μελισσιά μάτια και σκουρόχρωμο τύπο δέρματος. Στην Τζέσσικα αρέσει το καλό φαγητό, οι ταινίες και οι περιπάτοι, ακόμα και αν δέν το επιβάλει ο καιρός!

Ο Τζόν και η Τζέσσικα γνωρίστικαν τυχαία ένα απόγευμα του Δεκέμβρη στο Λονδίνο. Δέν έχει σημασία το πώς, το πού και το γιατί. Σημασία είχε η γνωριμία που έγινε, και όλα όσα θα ακολουθούσαν μετά. Η Τζέσσικα ήταν ευτυχισμένη. Μιλούσε καθημερινά με τον Τζόν και η σχέση τους γινόταν όλο και πιό δυνατή. Έβλεπε πως ξεκινούσε κάτι καλό, και υπήρχε θέληση και απ’ τις  δύο πλευρές. Δεν έπαυε όμως να είναι επιφυλακτική, γιατί την είχε ξαναπατήσει. Ευτυχώς ή δυστοιχώς, η Τζέσσικα καθώς και ο Τζόν, έπρεπε να λείψουν για περίπου ένα μήνα απ’το Λονδίνο για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Εντελώς τυχαία επέστρεφαν την ίδια μέρα, σε διαφορετικά όμως αεροδρόμια.

Υ.Γ.  Ο Τζόν όμως έκρυβε κάτι. Τί ήταν αυτό που έκρυβε και πώς αυτό θα επηρέαζε τη σχέση του με τη Τζέσσικα;

Συνεχίζεται…