Λάθος τίτλος
Ελεύθερη μετάφραση απο κυπριακή διάλεκτο. Χωρίς βαθύτερη έννοια. Απλά αυτό μου ήρθε στο μυαλό.
Το 9 δεν μου είχε έρθει και πολύ καλα στη τελική. Μέρος του εαυτού μας πλέον το δράμα. Το δράμα που μόνοι μας δημιουργούμε. Έπειτα η δήθεν στεναχώρια. Γιατί στεναχωριέσαι; Δεν υπάρχει λόγος. Και τότε που προσπαθούσες να αλλάξεις κάποιες καταστάσεις, κάποιες άλλες επέστρεφαν (όπως θα ‘ρθούν και πάλι) με περισότερο δράμα.
Τι γίνεται όμως όταν όλα τα άσχημα κάποτε τελειώνουν; Γιατί τελειώνουν. Όπως και τα ωραία! Κι αυτή τη στιγμή το μόνο άσχημο στη ζωή μου είναι η πίσω αυλή με τα τεράστια αγριόχορτα.
γαμώτο!
πόσο εύκολα μπορεί κανείς να δεκτεί τη χαρά; γιατί κάποια πραγματα γίνονται ρουτίνα. Και για κάποιους ανθρώπους ρουτίνα είναι τα καθημερινά συναισθήματα. Πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει η ρουτίνα;
Και την δέχεσαι την χαρά και την ζείς γιατί την γουστάρεις. Και την ζείς γιατί ποτέ μέχρι τώρα δεν είχες αυτά τα (συν)αισθήματα.
Αλλά η δική σου κουλτούρα και κοινωνία δεν συμμερίζεται αυτή τη χαρά. Σε (κατα)πιέζει να πας κόντρα σε αυτό που θες. Γιατί μόνο στο κόσμο που μεγάλωσες το μαύρο δεν πάει με το άσπρο, η Κίνα δεν πάει με την Ισπανία, το ποδόσφαιρο δεν πάει με το κολύμπι.
Στο δικό σου κόσμο όμως πάει..!
mad said,
June 9, 2009 @ 6:31 pm
Μπα… περνάμε κρίση
amelinia said,
July 3, 2009 @ 9:21 am
κουραστικό είναι να τρέχεις να ικανοποιήσεις τις υποτιθεμενες αναγκες της κοινωνιας. κι ακομα κι αν το κανεις ποιος σου λεει πως θα νοιαστει αυτη η κοινωνια; ο καθενας πρεπει να ζει τη ζωη του οπως μπορεί χωρίς να ενοχλεί άλλους αλλά χωρίς και να καταπιεζει ολα τα θελω του για τα πρεπει του καθενος ή της κοινωνίας.